Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 19-Απρ-2019 00:02

    Ο ΣΕΒ του Θ. Φέσσα τίμησε την ιστορία του

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Επενδυτικό κενό 100 δισ., που μπορεί να κλείσει το 2025, βλέπει η βιομηχανία. Γιατί δεν επενδύουν οι ντόπιοι; ρωτούν οι ξένοι. Ο ΣΕΒ έδωσε απάντηση.

    Και ήταν πειστική απάντηση. Την κατάλληλη στιγμή. Στις μέρες αυτές, όπου τα πάντα ευτελίζονται μέσα σε μια ανείπωτη πολιτική κακομοιριά με προϊόντα παραγωγής... άθλιο λαϊκισμό και σκάνδαλα είδους και επιπέδου μικρής αφρικανικής χώρας, ή πρώην ελληνικής οθωμανικής επαρχίας...

    Αξίζει συνεπώς να υπογραμμισθεί η προχθεσινή πρωτοβουλία του προέδρου του ΣΕΒ, Θ. Φέσσα (για πρώτη φορά στα 115 χρόνια λειτουργίας του Συνδέσμου) να παρουσιάσει, στους δημοσιογράφους, συσπειρωμένες τις δυνάμεις της βιομηχανίας (στο πρόσωπο των προέδρων Περιφερειακών Οργανώσεων), για να απαντήσουν (μεταξύ πολλών άλλων) στα ερωτήματα ξένων επενδυτών (και δημοσιογράφων) γιατί στην Ελλάδα δεν επενδύουν οι δικοί της βιομήχανοι.

    Ήταν ξεκάθαροι στα λεγόμενά τους οι πρόεδροι της Περιφέρειας της βιομηχανικής Ελλάδας. Ευθέως δήλωσαν πως οι βιομηχανικές επιχειρήσεις της χώρας, παρά τη σημερινή καχεξία και την έλλειψη ρευστότητας, μετράνε επενδύσεις κοντά στα 20 δισ. Πρόκειται για την ελληνική βιομηχανία -προσθέτουμε εμείς- που έχει απασχολήσει (μέχρι και τη δεκαετία του 1980) πάνω και από 1.000.000 εργατοϋπαλλήλους.

    Ακόμη πιο ξεκάθαρα είπαν (μεταφέροντας ως δεδομένη την επιχειρηματική βούληση των επιχειρήσεων που εκπροσωπούν) πως οι βιομηχανίες της χώρας, στο σύνολό τους, είναι προσανατολισμένες στον συνεχή εκσυγχρονισμό τους "ακούγοντας" την τεχνολογία και τα μηνύματά της. 

    Πρόθεσή τους είναι ακόμη να μειώσουν, όσο τους επιτρέπουν οι προσφερόμενες δυνατότητες, την παρουσία τους στο περιβάλλον. Να αποδείξουν πως η πολιτική ανάπτυξης δεν είναι σε βάρος της προστασίας του περιβάλλοντος. Να δείξουν ότι θα αντέξουν στις προκλήσεις της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Και στην αύξηση της συμμετοχής της βιομηχανίας της χώρας στο ΑΕΠ από το σημερινό 8,5% μέχρι και 12%. 

    Και πάμε τώρα στον πιθανό αντίλογο. Τον αντίλογο από τα δήθεν δεξιά όσο και από τα σοσιαλιστικά έως αριστερά της ντουντούκας. Τα γνωστά και μονότονα για τα μεταπολεμικά λεφτά του σχεδίου Μάρσαλ. Για τα λεφτά στις ξένες Τράπεζες. Για τα τσουβάλια με τις καταθέσεις. Για τα θαλασσοδάνεια. Και για το δίκιο του εργάτη...

    Από το σημείο αυτό όμως μέχρι την απαξίωση της βιομηχανικής ιστορίας του τόπου στο σύνολό της μεσολαβεί τεράστια απόσταση. Και αυτό συμβαίνει όταν (και με τα δικά μας αυτιά το ακούμε από πολιτικούς) αποκαλείται ο ΣΕΒ "παραμάγαζο", ανάμεσα σε αφελείς ερμηνείες του δόγματος Μποδοσάκη, (άλλων εποχών και διαφορετικών καταστάσεων) "είμαστε με το γκουβέρνο". Άλλο κάποια λεκτική ειρωνεία (το έχουμε κάνει και εμείς) και άλλο η σκόπιμη κατακραυγή...

    Δεν θα μας χαλάσει... να γυρίσουμε τις σελίδες της ελληνικής βιομηχανίας, για τις αμυντικές του Πρόδρομου Μποδοσάκη. Για την πρωτοκαθεδρία μας στην παγκόσμια ναυπηγική βιομηχανία του Νιάρχου. Για την πρόκληση στην ευρωπαϊκή και διεθνή αγορά από την ελληνική παραγωγή χάλυβα, σιδήρου, τσιμέντου και άλλων οικοδομικών υλικών, ιστορικών ελληνικών βιομηχανιών της Αθήνας και της Περιφέρειας. Ούτε για την ελληνική κλωστοϋφαντουργία και τα ελληνικά παπούτσια, (τους καιρούς της παραδοσιακής βιομηχανίας και πριν την παγκοσμιοποίηση). 

    Γιατί ο αντίλογος αυτός... μπαίνει δίπλα και στην καταστροφική πραγματικότητα του εργατοπατερισμού που χαϊδολογούσαν τα κόμματα (όλα τα κόμματα) όταν αποβιομηχάνισαν την Ελλάδα, μεταξύ 1978-2008, που πήρε τη "σκυτάλη" η κρίση.

    Ποιος δεν βλέπει τους σωρούς ερειπίων και σκουπιδιών στην Πάτρα ή και στον Βόλο, τη Λαμία και τη Λάρισα, εκεί που δούλευαν μέχρι και 350.000 βιομηχανικοί εργάτες.

    Ποιος είναι σε θέση να αρνηθεί ότι η κομματική αντιπαράθεση στον εργατοπατερισμό οδήγησε σε κατάρρευση τον ναυπηγικό, τον ναυπηγοεπισκευαστικό, τον χημικό, χαλυβουργικό, και σιδηρουργικό κλάδο (πέρα από λάθη επιχειρηματιών, πρόβλημα στην οικοδομή και την αδυναμία στη χρηματοδότηση της οικονομίας).

    Πριν φθάσουμε λοιπόν στο σημείο να μετράμε τα φουγάρα μας στα δάχτυλα (έστω και των δύο χεριών...) και αν θέλουμε να ανακόψουμε την επιχειρηματική μετανάστευση και την φυγή των 30άρηδων και 40άρηδων, ας το χωνέψουμε. Έχουμε άμεση ανάγκη νέας εκβιομηχάνισης (το σημειώνει στην αρθρογραφία του και ο γενικός διευθυντής του ΣΕΒ Άκης Σκέρτσος) με σχεδιασμό για επενδύσεις 100 δισ. μέχρι το 2025 και όχι το 2039 που σχεδιάζουμε πολιτικά... Η ελληνική βιομηχανία έδειξε, συλλογικά τις δυνάμεις της, τις αγωνίες της και την ικανότητά της να ενταχθεί άμεσα σε μια "επενδυτική εκστρατεία". Ακούει κανείς; ή τώρα έχουμε εκλογές και τα ξαναλέμε αργότερα...

    george.kraloglou@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων