Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 05-Νοε-2018 00:03

    Γιατί τα "συμφέροντα" δεν "μίλησαν" ακόμη

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Οι εκλογές ασφαλώς και είναι "αγκάθι", στα κάθε λογής "συμφέροντα" που επιμένουν να συντηρείται αριστερό περιβάλλον και κλίμα στην οικονομία.  

    Ωστόσο είναι πράγματι να απορεί κανείς γιατί τα "συμφέροντα" (που πιπιλάει, στα λόγια, η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ και τα οποία ήρθε για να πατάξει η πρώτη φορά αριστερά...) αποφεύγουν να δείξουν κάποια, ουσιαστικής μορφής "ανταπόκριση", στο στήριγμά τους, τον Αλέξη Τσίπρα, (με επενδύσεις ή θεαματικές εξαγορές κρατικών επιχειρήσεων, ας πούμε), δίδοντάς του λαβή να σκορπίσει σανό... με δήθεν γαϊτανάκια ανάπτυξης... στην κομμουνιστική ελληνική οικονομία.

    Άλλαξε κάτι στα πιστεύω της ολιγαρχίας, των κρατικοδίαιτων, των μεσαζόντων ή των ευρωπαϊκών και αμερικανικών συμφερόντων, που να τους οδηγεί σε αναθεώρηση των, αμετακίνητων, πεποιθήσεών τους ότι χωρίς αριστερή Ελλάδα δεν υπάρχει λόγος να μεταφέρεις κεφάλαια να τα επενδύσεις, έστω και σε βραχυπρόθεσμη βάση;

    Τίποτε δεν άλλαξε. Τα συμφέροντα παραμένουν δεμένα στη δήθεν "αριστερή" ιδεολογία ΣΥΡΙΖΑ, την οποία θεωρούν πιο εξυπηρετική από τα τριτοκοσμικά του ΠΑΣΟΚ και παρασάγγες αποτελεσματικότερη από τα συγκεχυμένα σοσιαλιστικά και κρατικίστικα της Ν.Δ., των ετών 2005-2014. 

    Σε μια (πρακτικά δύσκολη βέβαια), ειλικρινή μέτρηση για το ποιος μπορεί να εξυπηρετεί ουσιαστικότερα και (ιδίως) ταχύτερα τα "συμφέροντα", στην Ελλάδα, ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα συγκέντρωναν το 98%. Το 2% θα ήταν το ποσοστό της ντροπής..., που λένε. 

    Δεν αρκεί όμως (για τα "συμφέροντα") μόνο ένας Αλέξης Τσίπρας. Γιατί η ανικανότητα του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ ( κατά τα άλλα βούτυρο στο ψωμί, των συμφερόντων, και στα χρόνια των μνημονίων...) σήκωσε πολλή σκόνη... Εδικά μετά το 2016. Αν μάλιστα προστεθεί και η απροκάλυπτη αμερικανική "αξιοποίηση" του ΣΥΡΙΖΑ , το τοπίο γίνεται πολύ θολό... Τόσο, που επιβάλλεται να ξεκαθαρίσει...  

    Και το μόνο "λευκαντικό", είναι μια βαρβάτη πολιτική σύμπραξη, ικανή να συντηρήσει, μακροπρόθεσμα, το αριστερό τοπίο στην οικονομία (άντε σοσιαλιστικό... για να βολευτεί και η Ν.Δ. που ξέραμε έως και το 2014), εις τρόπον ώστε να μη διαταράσσονται τα "συμφέροντα" η ολιγαρχία, το κεφάλαιο, οι κρατικοδίαιτοι, ή η πλουτοκρατία, όπως σταθερά συμβαίνει μετά το 1975.

    Επί του πρακτέου..., μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, αριστερού κλίματος και περιβάλλοντος, με πρωτοβουλίες αριστερών και σοσιαλιστικών δυνάμεων της αλλαγής και της προόδου...

    Μια διακομματική κυβέρνηση το προσωπείο της οποίας σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι σαν αυτό που συνηθίσαμε να λέμε δεξιά στην Ελλάδα (τύφλα να έχει...) ή που σήμερα αποκαλούμε φιλελεύθερη οικονομική πολιτική... (άλλη τύφλα...). 

    Αυτή η εθνική κυβέρνηση (σύμφωνα με τις δοξασίες... των "συμφερόντων") , θα υποχρεούται να συντηρήσει, όπως στο σημερινό ελεγχόμενο κράτος, μείγμα της οικονομίας που δεν θα μεταβάλει, στο ελάχιστο, τα σημερινά δεδομένα της κρατικοδίαιτης πολιτικής. 

    Βεβαίως το οικονομικό κράτος-πατερούλης, (της εν λόγω εθνικής κυβέρνησης ή κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας) θα ενσκήψει με στοργή... στους φορολογικούς συντελεστές, όχι γιατί στεναχωρούν την ολιγαρχία, αλλά να σταματήσει η Ελλάδα να είναι δακτυλοδεικτούμενη με φορολογικούς συντελεστές που απέχουν μέχρι και 20% από τη γειτονιά μας, εντός και εκτός της Ευρώπης. Δεν θα ήταν άσχημο ακόμη το κράτος-πατερούλης να θεσμοθετήσει εργασιακό περιβάλλον με ελαστικές μορφές εργασίας, επιχειρησιακές (αντί συλλογικές) συμβάσεις και επιδότηση της ασφάλισης. 

    Αυτά λαχταράνε να δούνε, τα πάσης φύσεως συμφέροντα, κρατικοδίαιτοι και ολιγαρχία βουλώνοντας, όσο μπορούν αποτελεσματικότερα τρύπες αποκαλύψεων και ορθών πληροφοριών (με κλείσιμο ή εξαγορές εντύπων, ομίλων και καναλιών...). 

    Και υπολογίζοντας, στις προσεχείς εκλογές, σε μια τέτοιου είδους πολιτική εξέλιξη (έστω και με εντελώς μικρά ποσοστά) αποφεύγουν να εκτεθούν, περισσότερο, με ανοίγματα... στον ΣΥΡΙΖΑ. Θα περιμένουν, αν χρειαστεί, να στηρίξουν (μετά τις εκλογές) μια (πιθανή) διακομματική κυβέρνηση εθνικού σκοπού, με σοσιαλιστικό όμως προσωπείο, αντί να συνεχίσουν, τις πλάγιες και συγκαλυμμένες μεθοδεύσεις, στήριξης του ΣΥΡΙΖΑ (με όλα τα προβλήματα από το δεκανίκι των ΑΝΕΛ). Ωστόσο τι συμβαίνει (θα μου πείτε...) και οι θεσμικές επιχειρηματικές Οργανώσεις εμφανίζονται κατά του σημερινού μείγματος της οικονομίας και ζητούν ελαχιστοποίηση της παρουσίας του κράτους; Γιατί είναι θεσμικές... Και γιατί εμείς δεν μιλάμε για την επιχειρηματική αγορά. Μιλάμε για τα συμφέροντα και την ολιγαρχία...

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων