Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 25-Οκτ-2018 00:01

    Η χώρα που... πέφτει από τα σύννεφα!

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου 

    Η πιο χαρακτηριστική ελληνική φράση που υποδηλώνει έκπληξη – άγνοια για μία δυσμενή αποκάλυψη, είναι το "Πέφτω από τα σύννεφα"!

    Στην Ελλάδα, κανείς δεν παίρνει χαμπάρι για τίποτε, όλοι αιφνιδιάζονται καθώς είναι εκ φύσης της η φυλή... καλοπροαίρετη και δεν πάει ποτέ ο νους στο κακό! Οι Έλληνες ως γνήσιοι συννεφοκαβαλάρηδες, ως γνήσιοι αιθεροβάμονες το θεωρούν άλλωστε φυσικό να περιδιαβαίνουν κάπου εκεί ψηλά. Και να μην δίνουν ιδιαίτερη σημασία τι συμβαίνει δίπλα τους. Δημιουργώντας έτσι καλού κακού με αυτή την αφορμή και ένα προσωπικό άλλοθι, μία προσωπική άμυνα άγνοιας για όλα τα κακώς κείμενα. 

    - Μα είναι δυνατόν αυτός ο καλός άνθρωπος να είναι εγκληματίας; Πω πω… Πέφτω από τα σύννεφα!
    - Ξέρετε βρέθηκε ένας λογαριασμός του συζύγου σας με συνδικαιούχο εσάς με ένα εκατομμύριο ευρώ που δεν έχουν δηλωθεί. – Μα τι λέτε, πέφτω από τα σύννεφα. Αδύνατον!
    - Μα είναι δυνατόν ο γείτονας απέναντι να ήταν κακοποιός; Τι λέτε; Πέφτω από τα σύννεφα!
    - Είναι δυνατόν να ήταν επίορκος αυτός ο άψογος συνάδελφος; Ειλικρινά πέφτω από τα σύννεφα!
    - Πώς; Ο Γιάννης με γκόμενα; Απίστευτο... Πέφτω από τα σύννεφα!
    - Ξέρετε, κύριε υπουργέ οι συνεργάτες σας αποδείχθηκαν διεφθαρμένοι; Πώς; Πέφτω από τα σύννεφα!
    - Ξέρετε κύριε πρωθυπουργέ, υπουργοί σας έπαιρναν μίζες. Δεν είχα ιδέα. Πέφτω από τα σύννεφα!

    Και πολλά πολλά άλλα. Σχεδόν καθημερινά. Και ας υπάρχουν ενδείξεις. Και ας υπάρχουν φωνές και καταγγελίες. Ας βοά ο τόπος. Εμείς τίποτα. Εθελοτυφλούμε. Δεν παίρνουμε χαμπάρι ή... παριστάνουμε –ανάλογα την περίσταση– ότι δεν παίρνουμε χαμπάρι για το τι μπορεί να συμβαίνει δίπλα μας. Γιατί το έχουμε και αυτό το χούι... Έτσι είτε για λόγους πραγματικής άγνοιας είτε γιατί το επιλέγουμε, όταν κάθεται η στραβή... πέφτουμε από τα σύννεφα. Μας αρέσει άλλωστε εκεί πάνω. Είναι ωραία. 

    Βεβαίως, ο περίπατος εκεί ψηλά στα σύννεφα, πέρα από τον προφανή συνωστισμό, έχει και διαβαθμίσεις ως προς την οδυνηρότητα της πτώσης. Άλλο είναι για παράδειγμα να ανακαλύπτεις ότι η γυναίκα του γείτονα τον απατά και άλλο η δική σου...! Διαφορετικά οδυνηρή είναι όπως και να το κάνουμε η πτώση. Άλλο είναι να ανακαλύπτεις ότι κάποιος που τον εκτιμούσες έχει κλέψει ένα μήλο από τον μανάβη και άλλο ότι κάποιος που ψήφισες μπορεί να έχει καταχραστεί εκατομμύρια... Άλλη ζημιά προκαλεί το ένα και άλλη το άλλο. 

    Τέλος πάντων, όχι ότι θα αλλάξει τίποτα και που το διαπιστώνουμε να συμβαίνει. Αντιθέτως. Οι πολίτες αυτής της χώρας θα συνεχίσουν να ζουν στα σύννεφα και ως εκ τούτου να πέφτουν συχνά πυκνά από αυτά στο πλαίσιο της συνειδητοποίησης της θλιβερής πραγματικότητας. Αν ωστόσο κάποια στιγμή βάζαμε και λίγοι μυαλό, αν μπορούσαμε πέφτοντας από τα σύννεφα να μην ξανανεβούμε εκεί, να ξυπνήσουμε και να ξεχωρίσουμε την άγνοια από τη συνενοχή, τότε θα ήταν πολύ καλύτερα για όλους μας. Τότε θα μπορούσαμε να ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή δεν θα ήταν εύκολο να μας κοροϊδέψουν με τόση ευκολία αλλά και ότι κάποια στιγμή θα γινόμασταν και οι ίδιοι πιο ρεαλιστές. Μπορεί και να έβγαινε κάτι καλό από αυτό. 

    Προς το παρόν πάντως, αφιερωμένοι σε όλους τους συννεφολάγνους οι στίχοι από το τραγούδι της Άλκηστις Πρωτοψάλτη:
     
    Να μπορούσα στα σύννεφα
    να `χα εγώ βενζινάδικο
    στο κενό να κινδύνευα
    για τ’ αστέρι μου τ’ άδικο.

    Οι καρδιές παλιοσίδερα
    σ’ ένα σώμα κατάδικο.

    Φέρτε μου ποτήρια
    και σπάστε το γυαλί
    Κόφτε το φιλί
    να πίνω να μεθώ.

    Που όλα τα χατίρια
    μου τ’ άργησες πολύ
    κι έφυγα η τρελή
    ψηλά στον ουρανό.

    Να λησμονήσω μπορεί
    στον κόσμο πάλι να φτάνω
    Είμαι φορτίο βαρύ
    για τον καιρό τον τσιγγάνο.

    Φωτιές καρδιές παλιοσίδερα
    κι ένας Θεός πάνω απ’ τ’ άδικο
    Άσε με εμένα στα σύννεφα
    σ’ ένα παλιό βενζινάδικο.

    Να μπορούσα στα σύννεφα
    την ψυχή μου ν’ ανέβαζα
    Μ’ αστραπές τα γαλήνευα
    Τα παράπονα που έβαζα
    Στο μυαλό μου κι αρχίναγα
    Κι απ’ την λύπη διασκέδαζα.

    dimitris.papakonstantinou@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων